F.S. Malan

F.S. Malan, at one time editor of Ons Land, was a Cape delegate to the National Convention in Durban, which negotiated the terms of the Union of South Africa. Malan himself noted that the journal had a dual purpose: ‘1 To give a short summary of the proceedings of the Conference and 2. To put on record what my own views were on the major problems to be dealt with’.

Facsimile page from Malan’s diary

dat ‘t gevoel zo veranderd is dat zulk een motie algemeen bijval vindt op zulk een Konferentie!

De heer Greene zei dat men in Natal de betekenis van de taal­kwestie nooit goed had begrepen, omdat ze daar geen praktiese toepassing had. Er waren, z.i., niet meer dan 3% Hollands sprekende blanke inwoners in Natal — waarschijnlik bedoelde hij personen die niet ook Engels konden spreken —. Als ‘t duidelik was dat men ambtenaren in Engels sprekende centra kon hebben, die slechts Engels kenden, dan zou hij niet tegen de resolutie stemmen.

De Voorzitter regelde, dat de bedoeling van de resolutie was, dat enige burger in Zuid Afrika ‘t recht zal hebben of Engels of Hollands in alle publieke kantoren of hoven te gebruiken, en te eisen dat hij in een van beide naar zijn verkiezing zal geholpen worden.

De heer Malan verheugde zich van harte over de geest der afgevaardigden op dit belangrijke punt. Hij meende dat het beginsel in de resolutie neergelegd gezond was, en het zal van de Regering der Unie afhangen om dit beginsel sympathiek toe te passen, en op de bevolking zal de verantwoordelikheid rusten om haar rechten te handhaven. Het feit dat sir Geo. Farrar het amendement had voorgesteld moest worden beschouwd niet als een teken van zwakheid aan de kant van generaal Hertzog, maar als een bewij s van toenadering aan de kant van ‘t Engels sprekende deel der bevolking. Hij hoopte dat met de unanieme aanname van dit voorstel de ware hoeksteen van de vereniging der twee voorname blanke rassen van Z.A. zou worden gelegd. Generaal Hertzog zei dat hij het voorstel van sir Geo. Farrar van harte ondersteunde. Hij was bereid de toekomst te vertrouwen, en daarom was hij tevreden als in de resolutie een effektieve gelij kheid werd neergelegd.

De heer Browne meende dat het niet nodig was zulk een lange resolutie te hebben. Het was genoeg om beide talen op gelijke voet te stellen.

De heer Malan was ‘t hiermede niet eens. De gelijkheid der talen kon betekenen de gelijkheid als talen uit een taalkundig oogpunt. Men zou dan even goed kunnen zeggen: — Engels en Chinees zijn als talen op gelijke voet. Het tweede deel van de resolutie is nodig om aan te tonen dat de bedoeling is om beide talen in de praktijk officiële talen te maken.

Genl. De Wet ondersteunde de resolutie. Indien men daaraan ging veranderen, dan zou hij denken dat Vereniging onmogelik was. Beide rassen moeten op gelij ke voet geplaatst worden.

motion?” No! We in South Africa must congratulate ourselves that feeling is so changed that such a motion meets with general approval at such a Conference!

  1. GREENE said that in Natal the significance of the language question had never been well understood because it had no practical application there. In his opinion there were at the most 3% Dutch speaking European inhabitants in Natal — he probably meant people who could not speak English as well. If it were clear that one could have officials who knew only English in English-speaking centres, then he would not vote against the resolution.

THE CHAIRMAN ruled that the meaning of the resolution was that any citizen of South Africa would have the right to speak either English or Dutch in all public offices or courts and to demand that he be served in the one he preferred.

  1. MALAN expressed his warmest pleasure at the spirit of the delegates on this important point. He thought that the principle embodied in the resolution was a sound one, and it would depend on the Government of the Union to apply this principle sympa­thetically. The responsibility would rest with the population to maintain its rights. The fact that Sir GEO. FARRAR had proposed the amendment was not to be regarded as a sign of weakness on the part of General Hertzog but as proof of the conciliatory spirit of the English-speaking section of the population. He hoped that with the unanimous adoption of this motion the true foundation-stone of the unification of the two most important European races of South Africa would be laid.

GENERAL HERTZOG said that he warmly supported the motion by Sir George Farrar. He was prepared to trust in the future and therefore he was satisfied if effective equality was laid down in the resolution.

  1. BROWNE expressed the opinion that it was unnecessary to have such a long resolution. It was sufficient to put both langu­ages on an equal footing.
  2. MALAN was not of the same opinion. Equality of language could mean the equality of languages from a philological point of view. One might then just as well say English and Chinese are on a footing of equality as languages. The second part of the resolution was necessary to show that it was intended that both languages would be made official languages in practice.

GENERAL DE WET supported the resolution. If that were tam­pered with unification would seem to him impossible. Both races must be placed on an equal footing. MR. FISCHER expressed his